De eerste ochtend werd hij twee uur te vroeg wakker, met zijn stropdas al klaar op de stoel en zijn laptoptas bij de deur. Hij had net wat hij zag als zijn doorbraak te pakken: een comfortabele job bij een middelgroot bedrijf, een stabiel loon, een veelbelovende recruiter, en een onboardingcall gepland om 9 uur. Hij zette koffie, opende zijn inbox, en ververste. Niets. Nog eens verversen. Nog altijd niets. Geen Zoom-link, geen welkomstpakket, geen bericht van HR. Alleen stilte en een agenda zo leeg als een zondagmiddag.
Hij dacht dat het een glitch was. Dag één: misschien waren ze gewoon overrompeld. Dag twee stuurde hij een beleefde e-mail. Dag drie belde hij het nummer van de recruiter en kreeg hij te horen: “Dit nummer is niet langer in gebruik.” Toen begon het vreemde deel. Eind van de maand stond zijn loon op zijn rekening. Dan de maand erna. En daarna nog eens. Zo gingen er zeven maanden voorbij. Vol loon. Nul werk. Een job die alleen op papier bestond.
Als je job bestaat, maar je werk niet
De man in het midden van dit verhaal - laten we hem Alex noemen - werd aangenomen als medior analist bij een groot bedrijf dat aanleunt bij tech. Standaardcontract. Voltijds. Kantoor in een zakenwijk waar je waarschijnlijk al langs bent gelopen. Maar enkele dagen nadat HR zijn papierwerk had verwerkt, nam de recruiter die zijn aanwerving had getrokken ontslag. Niemand droeg Alex’ dossier over. Zijn toekomstige manager was zelfs niet degelijk gebrieft. Zijn naam bestond dus in het systeem, maar niet in iemands hoofd.
Alex logde elke ochtend om 9 uur in, meer uit gewoonte dan uit noodzaak. Hij checkte het bedrijfsintranet, waar hij wél toegang toe had, en scrolde door organigrammen om te zoeken waar hij paste. Hij zag teams, projecten, afdelingen. Geen enkele vermeldde zijn rol. Hij mailde algemene HR-adressen, vulde anonieme ticketformulieren in, kreeg autoreplies en beloften van “we komen erop terug”. Ondertussen kwam er netjes, stipt, loon op zijn rekening. Zeven keer na elkaar.
In het begin voelde het als een bizarre gelukstreffer. Daarna begon het te voelen als een fout in zijn eigen leven. Technisch was hij in dienst, technisch werd hij betaald, maar niemand verwachtte iets van hem. Geen deadlines. Geen taken. Geen feedback. Geen collega’s die hem aan chats toevoegden. Hij begon te beseffen dat hij in dat bedrijf eerder een budgetpost was dan een persoon. En met elke maand die voorbijging, groeide de angst: wat als iemand het eindelijk opmerkt?
Wat dit soort “spooktewerkstelling” echt zegt over bedrijven
Verhalen zoals dat van Alex klinken als stadslegendes die je met een pint vertelt, en toch duiken ze keer op keer op in Reddit-threads, TikTok-bekentenissen en koffiepauzefluister. Achter de absurditeit zit iets heel concreets: een enorme kloof tussen rekrutering en echte integratie. Als een recruiter vertrekt, kunnen kandidaten letterlijk door de mazen van het net vallen. Het contract is getekend, de payroll is opgezet, maar het menselijke deel - het onthaal, de uitleg, het dagelijkse werk - verdampt gewoon.
Daarbovenop komt de chaos van moderne HR-technologie. Grote bedrijven jongleren met Applicant Tracking Systems, HRIS-tools, loonsoftware en onboardingplatformen. Elk systeem “praat” met een ander, maar niet zo goed als in de sales pitch. Een recruiter klikt “aangenomen” in tool A, payroll start automatisch, terwijl de hiring manager het organigram nooit bijwerkt of geen onboarding-ticket aanmaakt. Het resultaat is een vreemd corporate limbo: volledig betaalde werknemers die operationeel van niemand zijn.
Op een dieper niveau tonen deze gevallen hoe ontmenselijkt sommige werkplekken zijn geworden. Het bedrijf ziet Alex als een kostenpost, niet als iemand die stilaan wegzinkt aan de andere kant van het scherm. Hij voelt schuld omdat hij betaald wordt zonder te werken, angst om beschuldigd te worden, schaamte bij het idee dat hij die kloof later moet uitleggen. Eerlijk: niemand doet dit elke dag, maar de meesten van ons hebben ooit aan een bureau gezeten met het gevoel compleet nutteloos en vreemd onzichtbaar te zijn.
Wat te doen als je betaald wordt maar eigenlijk niet werkt
Als je ooit in Alex’ situatie belandt, is het eerste simpel: documenteer alles. Bewaar kopieën van je contract, je aanbodbrief, je loonstroken, je e-mails waarin je om taken of begeleiding vraagt. Noteer data en tijdstippen van telefoontjes, zelfs als niemand opneemt. Het klinkt pietluttig, maar dat persoonlijke archief beschermt je als het bedrijf later vraagt wat je in die maanden gedaan hebt. Het toont dat jij geprobeerd hebt contact te leggen. Dat jij niet zomaar verdwenen bent.
Escaleer vervolgens slim, niet wanhopig. Begin bij HR en je veronderstelde manager, en ga indien nodig één niveau hoger. Gebruik korte, concrete berichten: wie je bent, je functie, je startdatum, en het feit dat je nog geen opdrachten hebt gekregen. Zeg dat je volledig beschikbaar bent en wilt bijdragen. Vermijd een beschuldigende toon. Het doel is een reactie uit te lokken van iemand met de bevoegdheid om de fout recht te zetten. Je smeekt niet om werk, je vraagt duidelijkheid.
Veel mensen in zo’n situatie voelen tegelijk schuld en ongemakkelijke opluchting. Je krijgt geld. Je werkt niet echt. Het kan aanvoelen als valsspelen, zelfs als het de fout van het bedrijf is. Dat is normaal. Veel werknemers zouden gewoon stil blijven en hopen dat niemand iets merkt. Toch helpt maandenlang niets doen je toekomstige zelf niet. Gaten - zelfs betaalde - zijn later moeilijk uit te leggen. Een werknemer die dit meemaakte, vertelde me:
“Ik heb zeven maanden lang mijn inbox ververst, half hopend dat ze me voor altijd zouden vergeten en half doodsbang dat ze dat al hadden gedaan. Toen de HR-directeur eindelijk belde, was het eerste wat ze zei: ‘Ik kan niet geloven dat dit door de mazen is geglipt.’ Ik wel.”
Om door dit soort limbo te geraken zonder gek te worden, helpt het om een paar ankerpunten in je hoofd te houden:
- Jij hebt de administratieve fout niet veroorzaakt.
- Je mag vragen om structuur en werk.
- Stilte van een bedrijf is geen oordeel over jouw waarde.
- Die “lege” tijd gebruiken om te leren of bij te scholen is geen diefstal.
- Eerlijk zijn erover achteraf is bijna altijd beter dan een verhaal verzinnen.
Wat dit over ons zegt - en wat we ermee doen
Gevallen zoals dat van Alex staan op het kruispunt van absurde komedie en stille tragedie. Aan de ene kant is er dat bijna filmische beeld: iemand die zeven maanden betaald wordt terwijl hij wacht op zijn allereerste opdracht. Aan de andere kant is er de emotionele slijtage van elke dag wakker worden zonder doel, zonder collega’s, zonder structuur. Werk is niet alleen een loonbrief. Het is ook een plek waar we ons testen, ons ergeren, groeien, ons nuttig voelen, en af en toe gezien worden. Als dat allemaal ontbreekt, begint het loon alleen vreemd leeg aan te voelen.
Deze verhalen dwingen ons te kijken naar hoe fragiel onze professionele identiteit eigenlijk is. Eén gemiste overdracht, één recruiter die vertrekt, één niet-aangevinkt vakje in een softwaresysteem, en een volledig mens drijft weg aan de rand van een bedrijf dat niet eens doorheeft dat hij bestaat. We hebben organisaties gebouwd die draaien op processen, maar de persoon achter elke profiel-ID vergeten. Zo kan iemand aangenomen worden, betaald worden, en zich toch een spook voelen.
Misschien lees je dit en denk je: “Gelukzak, zeven maanden betaald voor niks.” Of misschien denk je aan die week, of dat kwartaal, waarin je technisch in dienst was maar emotioneel afwezig, scrollend door e-mails die je nauwelijks nodig hadden. Beide reacties zeggen iets eerlijks over werk vandaag. De grens tussen aanwezigheid en afwezigheid is dunner dan we toegeven. Achter elke absurde payroll-glitch zit een stillere vraag: wat zijn we elkaar eigenlijk verschuldigd wanneer we zeggen: “Welkom in het team”?
| Kernpunt | Detail | Waarde voor de lezer |
|---|---|---|
| - | Documenteer elke interactie en elke poging om werk te krijgen | Beschermt je als het bedrijf later je inactiviteit in vraag stelt |
| - | Escaleer rustig via HR en management | Vergroot de kans op een oplossing zonder bruggen te verbranden |
| - | Gebruik de “lege” tijd bewust | Maakt van een absurde situatie een periode van leren of reflectie |
FAQ:
- Vraag 1 Is het legaal om maanden betaald te worden zonder werk te doen?
- Antwoord 1 In de meeste gevallen wel: als je een geldig contract hebt en beschikbaar bent om te werken, ligt het juridische risico eerder bij het bedrijf dan bij jou.
- Vraag 2 Moet ik het bedrijf informeren als niemand me taken geeft?
- Antwoord 2 Ja: stuur duidelijke schriftelijke berichten waarin je aangeeft dat je beschikbaar bent en om opdrachten vraagt, zodat je later gedekt bent.
- Vraag 3 Kunnen ze me ontslaan omdat ik niet gewerkt heb als ze nooit contact opnamen?
- Antwoord 3 Ze kunnen het proberen, maar je gedocumenteerde pogingen om werk te krijgen zullen je positie sterk ondersteunen als het escaleert.
- Vraag 4 Hoe leg ik deze periode uit aan toekomstige werkgevers?
- Antwoord 4 Wees kort en eerlijk: zeg dat je in een rol werd aangenomen die nooit correct geactiveerd raakte, en dat je vertrok zodra duidelijk werd dat ze niet zou materialiseren.
- Vraag 5 Kan ik die tijd gebruiken om te studeren of te freelancen?
- Antwoord 5 Zolang je contract het toelaat en je tijdens de verwachte uren beschikbaar blijft, investeren veel mensen die tijd stilletjes in leren of nevenprojecten.
Reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Laat een reactie achter